سامانه پشتیبانی 6234
بازدید: 40
کد: 194
زمان انتشار: شنبه 25 مهر 1394 10:53:08

میلاد کیایی: صدا و سیما قتل را نشان می‌دهد اما ساز را نه! -


میلاد کیایی موسیقیدان و سنتور نواز



چهارمین نشست از سلسله جلسات گفتمان ضرب اصول عصر روز گذشته 20 مهر با بررسی موضوع  وضعیت موسیقی در صدا و سیما با حضور میلاد کیایی، علی قمصری، مانی لطفی جعفرزاه و رضا مهدوی کارشناس مجری برگزار شد.

 

در شرع مقدس هم نیامده که نشان دادن یا ندادن ساز مشکلی دارد.

رضا مهدوی در ابتدای این نشست گفت: هر چه به سر ما می‌آید، خودمان می‌خواهیم و مقصر هستیم. از چند ماه گذشته که ما قصد برگزاری جلسات "گفتمان ضرب اصول" را داشتیم از سوی بسیاری از اساتید موسیقی تشویق شدیم و این اساتید از ما خواستند در فضایی سالم به حرف‌های درگوشی که میان اهالی موسیقی رد و بدل می‌شود، پایان دهیم و این حرف‌ها و مباحث را که دغدغه اهالی موسیقی است را علنا بیان کنیم.

 

مهدوی ادامه داد: اما وقتی کار به ورطه عمل کشیده شد، این اساتید به بهانه‌های مختلف خواستند که در این جلسات نباشند. کار اساتید ما فقط تربیت شاگرد نیست و باید نسبت به اتفاقات پیرامونی که در جامعه موسیقی می‌افتد، واکنش نشان دهند. ما از مدت‌ها قبل متوجه شدیم که اساسا مسولان پاسخگو نیستند و این خود ما هستیم که باید پا پیش بگذاریم و فکری به حال خود کنیم و در عین حال راه کار هم پیدا کنیم. همین اساتید وقتی در مواقعی با آن‌ها بی‌مهری می‌شود، صدایشان بلند می‌شود. اما بلافاصله تا در مراسمی تجلیل می‌شوند، دیگر حاضر به سخن گفتند نیستند و وقتی از آن‌ها دعوتی برای حضور در نشست‌های جدی این چنینی می‌شود، می‌گویند که به صلاح نیست و ما را عفو بفرمایید.

 

وی افزود: امروز سوالی که مطرح می‌شود، این است که ما امروز چه موسیقی را از صدا و سیما و از کنسرت‌ها می‌شنویم؟ امروز جامعه به خاطر این که موسیقی بی‌هویت رواج پیدا کرده، در معرض خطر فرهنگی جدی قرار گرفته است.

 

او اضافه کرد: در حوزه کلان فرهنگی هیج دوراندیشی و راهبردی وجود ندارد. اما با تمام این احوالات اگر استادان پشت شاگردانشان بایستند، ما می‌توانیم وضعیت موسیقی را تا حدودی مطلوب کنیم. ولی وقتی ما مصلحت اندیشی می‌کنیم، شاگردان زیر دست و پا له می‌شوند. تجربه نشان داده که وقتی هنرمندی انسانی و اخلاقی عمل می‌کند، از او سواستفاده می‌کنند. اما وقتی او از موضع بالا برخورد می‌کند، وضعتش بهتر است!.

 

این نویسنده در بخش دیگر صحبت‌هایش هم گفت: خیلی از پرسش‌های متداول درباره صدا و سیما را همین اساتید مطرح می‌کنند. اما خودشان حاضر نیستند سخنی در این باره بگویند و پای حرف‌شان بایستند. اگر به موضوعی اعتقاد دارید، باید پایش بایستید. استاد کسی است که بر روی قوانین و اصول اخلاقی‌اش بایستد. نشان دادن ساز موضوعی فقهی و سیاسی نیست. باید دید مدیری که در صدا و سیما حضور داشته و دارد، آیا جسارت طرح این موضوع را دارد؟ چطور در یک برنامه شبکه مستند به طور کامل ساز را نشان می‌دهند و یا چطور در برنامه دیگری در شبکه جام جم این اتفاق تکرار می‌شود؟ اگر بحث فقهی بود، این اتفاق‌ها نمی‌افتاد. در شرع مقدس هم نیامده که نشان دادن یا ندادن ساز مشکلی دارد. آنچه که محل بحث است نوع موسیقی است که ارایه می‌شود و نمایش ساز اصلا مطرح نیست.

 

این پژوهشگر همچنین گفت: پیش از انقلاب موسیقی دست رادیو بود و بعد از انقلاب موسیقی به دست تلویزیون افتاد. در رادیو بحث تولید و ذائقه‌سازی مطرح بود. اما در تلویزیون شاهد اتفاق مشابه آن نبودیم. موضوع دیگر این است که آیا اساسا رسانه ملی باید استراتژی برای حرکت خود در این مسیر داشته باشد؟ مردم ما امروز صد و چند هزار تومان برای اجرای یک موسیقی پلی بک هزینه می‌کنند. می‌خواهیم در این جلسه این بحث را مطرح کنیم که آیا صدا و سیما گوش مردم را خراب کرده یا خیر؟ و آیا این که اساسا ما حق داریم مطالباتی از صدا و سیما داشته باشیم یا خیر؟

این کارشناس موسیقی پیش از دعوت میهمانان روی صحنه نیز گفت: همان طور که در جریان هستید ما در جلسات "گفتمان ضرب اصول" بنا نداریم از واژه‌هایی چون استاد و دکتر و مهندس و غیره استفاده کنیم. چرا که باید باور داشته باشیم که موسیقی‌دان واقعی نیازمند این القاب نیست.

 

صدا و سیما قتل را نشان می دهد اما ساز را نه..!

دومین سخنران برنامه، میلاد کیایی موسیقیدان و سنتورنواز پیشکسوت گفت: بسیاری از اهالی موسیقی امروز به آثار گذشته رجعت می‌کنند. من برای این که شاگردانم تشویق شوند، از آن‌ها می‌خواهم که بگویند که چه قطعه‌ای را دوست دارند تا من آن قطعه را برایشان نت‌نویسی کنم. خود من توقع دارم که آهنگ‌های امروزی را برای انجام این کار به من معرفی کنند اما این اتفاق نمی‌افتد و آن‌ها قطعات گذشته را برای نت‌نویسی به من می‌دهند. چرا در این سی و اندی سال گذشته علی رغم زحماتی که آهنگسازان می‌کشند کاری کمتر به دل و ذهن می‌نشیند؟ و چرا غالبا همگی آهنگ‌های قدیمی را زمزمه می‌کنیم؟

 

کیایی ادامه داد: 28 یا 29 سال پیش بود که تهیه‌کننده‌ای-که امروز یکی از موفق‌ترین افرار در حوزه اقتصاد و هنر است- از شبکه دو با من تماس گرفت و از من خواست تا در برنامه‌ای زنده حضور پیدا کنم. من از تهیه‌کننده خواستم تا در آن برنامه ساز را نشان بدهد و به او گفتم شما هستید که باید به مسئولان خط بدهید، نه مسئولان به شما. از او خواستم تا شهامت به خرج دهد. بالاخره برنامه شروع شد و من داشتم قطعه‌ای را در آواز ابوعطا اجرا می‌کردم که دوربین آهسته آمد و ساز را به طور کلی و با نمایی آهسته نشان داد. بعد از 15 ثانیه به ناگاه برق‌ها را قطع کردند! به هرصورت ما در آن تاریکی از استودیو خارج شدیم و از شبکه هم اعلام کردند که این برنامه به دلیل نقص فنی پخش نشد.

 

وی افزود: فردای آن روز تهیه‌کننده با من تماس گرفت و گفت: خیالت راحت شد؟ همه ما را اخراج کردند، واقعا دلم از این اتفاق سوخت و به او گفتنم عیبی ندارند اگر دری بسته شود به لطف خدا دروازه‌های دیگری به روی تو باز می‌شود. ایشان هم اکنون از تهیه‌کنندگان موفق هستند.

 

او اضافه کرد: حدود سه سال پیش بود که یکی از تهیه‌کنندگان صدا و سیما از من خواست تا در برنامه‌ای که می‌خواست آسیب‌شناسی موسیقی و تاثیر آن بر روی جوانان را بررسی کند، حضور پیدا کنم. او از من خواست تا سازم را هم به این برنامه ببرم. من هم خواستم تا این دعوت به صورت کتبی انجام شود. این اتفاق افتاد و من به همراه سازم در این برنامه زنده حضور پیدا کردم. من در ابتدا سازم را روی میز گذاشتم و بعد دیدم یک نفر یک گلدان و یک تنگ جلوی ساز من گذاشت و آن را پوشاند. خیلی از این اتفاق برافروخته و ناراحت شدم و از عصبانیت داشتم منفجر می‌شدم.

 

این نوازنده در بخش دیگری از صحبت‌هایش هم گفت: در حین برنامه مجری از من پرسید که امشب چه قطعه‌ای را می‌خواهید برای ما بزنید؟ من هم گفتم: می‌خواستم ساز بزنم اما از این موضوع صرف نظر کردم. مگر این ساز نامحرم بوده، که شما رویش را پوشانده‌اید؟ اگر قرار به این بود که دیگر نیاز به آوردن ساز نبود و یک سی دی با خودم می‌آوردم. مجری هم که از اتاق فرمان اشاراتی به او می‌شد گفت: هر سازمان سیاست‌هایی دارد و صدا و سیما هم سیاستش این است که ساز را نشان ندهد. من هم گفتم که سیاست من عشق است و مهر. و بعد از آن رو به مخاطبین گفتم: شما قضاوت کنید... تلویزیون صحنه‌های قتل و خونریزی و چاقوکشی و حتی صحنه‌های استعملال مواد مخدر را نشان می‌دهد اما ساز را نشان نمی‌دهد!

 

این هنرمند بیان کرد: پس از برنامه همه عوامل اجرایی برنامه نگران بودند و تهیه‌کننده به من گفت: ما را بدبخت کردی من هم گفتم شما هر دری را که ببندید مردم بیشتر حریص می‌شوند. همان اتفاقی که طی سالیان گذشته افتاده است. هر کدام ما وظیفه داریم سکوت نکنیم. باید حرف‌مان را بزنیم. سکوت خیانت است.

 

مهدوی در ادامه نشست خطاب به میلاد کیایی گفت: در دهه هفتاد شما برنامه‌ای را هر هفته در تلویزیون داشتید، و با سازی که رویش پوشانده شده بود، می‌نواختید. من معتقدم روند این چنینی نشان ندادن ساز و نادیده گرفتن نوازنده، یکی از دلایلی است که خواننده سالاری را در موسیقی ما رواج داده است. پیشکسوتان و به طور کلی جامعه موسیقی چرا انقدر همه چیز را تحمل می‌کنند و شرایط را هر چه که باشد، می‌پذیرند؟ چرا امروز خواننده باید نقش تهیه‌کننده را نیز ایفا کند و تصمیم گیرنده اول و آخر باشد و برای همه امور تصمیم بگیرد؟

 

کیایی در پاسخ به مهدوی گفت: چرا رادیو فرهنگ که می‌خواهد مثلا فرهنگ را به همه یاد بدهد، فقط اسم خواننده را می‌آورد؟ این موضوع شرم آوری است که اسمی از نوازنده و آهنگ‌ساز و سایر عواملی که در خلق یک اثر نقش داشته‌اند، به میان نمی‌آید. در طول تاریخ و ادوار مختلف آن، همواره دانشمندان، هنرمندان و فرهنگ‌سازان، میزبان تاریخ بوده‌اند و سیاست بازان و سیاست مداران میهمان تاریخ.

 

چرا صدا و سیما موسیقی را به رسمیت نمی‌شناسد

علی قمصری سومین سخنران برنامه نیز بیان کرد: چند وقتی است که من به عنوان منتقد ظاهر می‌شوم اما دوست ندارم این عنوان، ویترین من باشد. اما وقتی من را برای این جلسه دعوت کردند، ترجیح دادم فرصت را از دست ندهم و به این موضوع به سهم خودم بپردازم. ما از نسلی هستیم که به خاطر رویکردهای صدا و سیما به موسیقی، سختی کشیده‌ایم. جامعه موسیقی همواره نشان داده که محتاطانه قدم بر می‌دارد و من معتقدم این حرکت‌های محتاطانه، به ضرر ما تمام می‌شود. انتقاد از صدا و سیما باید در اولویت دوم باشد. اولویت اول به نظر من این است که در درجه اول باید بدانیم که چطور با مسئولان برخورد کنیم.

 

قمصری ادامه داد: در ابتدا مایلم برای روشن شدن این موضوع حکایتی تاریخی را مطرح کنم. پادشاهی تصمیم می‌گیرد تا 9 قانون جدید وضع کند. برای اعلام این قوانین که همه‌شان به شدن سخت‌گیرانه و ظالمانه هم بوده‌اند، تصمیم می‌گیرد تا با وزیرش مشورت کند. وزیر هم عنوان می‌کند که اجازه بدهید تا من یک بند به این قوانین اضافه کنم و بعد آن را در میان مردم مطرح کنیم. او یک بند که هیچ ربطی به قوانین وضع شده نداشت اضافه می‌کند و این قوانین اعلام عمومی می‌شود. اتفاقا همه مردم هم نسبت به همان قانون آخر که وزیر اضافه کرده بوده، واکنش نشان می‌دهند و اعتراض می‌کنند. سر آخر هم با اعتراض مردم بند آخر قانون حذف می‌شود و همه راضی می‌شوند! در مورد بحث نشان دادن ساز هم ماجرا به همین شکل است. نشان دادن ساز به مثابه همان قانون دهم است. خیلی اولویت‌های دیگری هست که باید مطرح شود.

 

وی افزود: ما اول باید بدانیم پشت پرده چیست؟ چرا صدا و سیما موسیقی را به رسمیت نمی‌شناسد . کار اغلب موزیسین‌ها بدون اجازه پخش می‌شود. نگاه صدا و سیما به نحوه پخش و نوع موسیقی که شنیده می‌شود، نامشخص است. و ما اساسا معیار پخش موسیقی را از این رسانه نمی‌دانیم. در کشورهای دیگر موزیسین‌ها برای حضور در تلویزیون رقابت می‌کنند و در این جا بسیاری از اهالی موسیقی حاضر نیستند در این رسانه حاضر شوند. امروز همان طور که اشاره شد بحث نشان ندادن ساز و کم اهمیت جلوه دادن نوازنده و آهنگساز به پدیده خواننده سالاری تبدیل شده است.

 

او ادامه داد: من هم دوست دارم خواننده دیده شود، اما این نگاه دوگانه باعث ایجاد عدم تعادل و توازن شده است. سیاست‌گذاران امروز موسیقی، خواننده هستند. به خاطر همین هم هست که امروز آثار به اسم خواننده معرفی می‌شوند. نکته جالب‌تر این جاست که آثار بی‌کلام علاوه بر این که خالق‌شان معرفی نمی‌شوند، بلکه پرونده‌ای هم در صدا و سیما ندارند. پدید آورنده این آثار برای خود صدا و سیما هم مشخص نیست! حال باید دید ما در وضعیت این چنینی چه کاری می‌توانیم انجام دهیم. مهمترین نکته این است که باید به همبستگی و اتحاد برسیم و اول باید صنف تشکیل دهیم و از خودمان شروع کنیم. در این صورت است که می‌توانیم صدایمان را به گوش مسئولان برسانیم و وادارشان کنیم به پاسخگویی.

 

این آهنگساز اضافه کرد: موسیقی زیر سایه سینما و تئاتر اوضاعش خیلی بهتر است و در این هنرها موسیقی و شعری ارایه می‌شود که اگر می‌خواست از فیلتر نهادهای موسیقی بگذرد، هیچ‌گاه موفق به دریافت مجوز نمی‌شد! جامعه سینما و تئاتر بیشتر از موسیقی در کنار هم هستند. من از جامعه موسیقی نا امید می‌شوم و می‌بینم که یک گروه معمولی هم می‌خواهد تشکیل شود، در گیر اختلاف و دعوا می‌شوند.

 

این نوازنده همچنین گفت: اما هدف من از طرح و صحبت این مسائل چیست؟ و چرا باید در این جلسه شرکت کنم؟ من نگران نسل بعدی موسیقی هستم و معتقدم که تجربه‌هایی که ما و نسل پیشین ما از سرگذراندند، نباید گریبان نسل جدید را هم بگیرد. خود من دو بار در صدا و سیما حضور داشتم. یک بار در برنامه "دستان" که حرف‌هایم را بی‌پرده بیان کردم. یک بار هم خواننده صاحب نامی از من خواست تا در مراسم سال تحویل یکی از شبکه‌ها حضور پیدا کنم . به من گفت که از تهیه‌کننده برنامه قول گرفته است تا همه سازها به طور کامل نشان داده شود. من وقتی با ارکستر به این برنامه رفتیم می‌دانستم که این اتفاق نخواهد افتاد. و بعد متوجه شدم که یک لابی گری بین این خواننده و تهیه‌کننده صورت گرفته است و من متاسفانه قربانی این اتفاق شدم.

 

این هنرمند خاطر نشان کرد: چرا وقتی فیلم "سنتوری" در جامعه همه‌گیر می‌شود و خیلی از مردم آن را می‌بینند، آموزشگاه‌های ما پر از هنرجویان سنتور می‌شود؟ اگر صدا و سیما کاری می‌کرد که امثال حسین علیزاده و کیهان کلهر در برنامه‌های تلویزیونی حضور داشته باشند، وضعیت هم اکنون به این گونه نبود. صدا و سیما علی رغم این که طی سالیان گذشته بسیاری از مخاطبانش را از دست داده، باز هم می‌تواند تاثیر گذار باشد.

 

شما از کجا می‌فهمید یک اثر هنری خوب یا بد؟

مانی جعفر زاده هم در این نشست گفت: هر آن چیزی که دوستانم در این جلسه گفتند، من نیز قبول دارم. اما اگر بخواهم چیزی به این مطالب اضافه کنم، ناگزیرم به نکته‌ای مستقیما اشاره داشته باشم. موضوع صدا و سیما در ایران نسبت مهمی دارد با آنچه برداشت تاریخی حاکمیت از مفهوم فرهنگ و هنر و به خصوص موسیقی است. اولین چیزی که از منتقد پرسیده می‌شود، این است که شما از کجا می‌فهمید یک اثر هنری خوب یا بد است؟ منتقد باید دو نکته را تشخیص بدهد. اول این که هنرمند چه می‌خواهد بگوید و دوم این که در آن چیزی که می‌خواسته بگوید تا چه حد موفق بوده است.

 

جعفرزاده ادامه داد: در هر موضوع نقد دیگری نیز ما باید این گونه عمل کنیم. وقتی ما سازمان صدا و سیما را نقد می‌کنیم، قرار نیست بگوییم دلمان می‌خواهد این سازمان چگونه عمل کند. ما می‌توانیم به عنوان هنرمند، توقعی از صدا و سیما داشته باشیم. اما آنچه مهم محسوب می‌شود این نکته است که ما باید بپرسیم صدا و سیما با موسیقی می‌خواهد چه کار کند؟ و در خواست‌هایش آیا موفق بوده یا نه؟ این علمی‌ترین کار نقدی است که باید اتفاق بیافتد.

 

وی افزود: انچه دوستان من در این جلسه گفتند، کاملا درست است و توقع فرهنگی یک انسان فرهنگی، از یک سازمان فرهنگی است. اما سازمان صدا و سیما یک نهاد سیاسی است. و به صورت مشخص ارگان رسمی یک جناحی سیاسی مشخص محسوب می‌شود. آن جناح سیاسی مشخص نیز، یک نظر مشخص تاریخی در مورد موسیقی دارد. در سال 963 هجری قمری، اولین فرمان تاریخی منع برای اجرای موسیقی که یک فرمان پلیسی محسوب می‌شود، توسط شاه طهماسب صفوی صادر شد.

 

او اضافه کرد: من درباره شریعت صحبت نمی‌کنم بلکه درباره یک فرمان پلیسی حرف می‌زنم. یعنی به دستور شاه طهماسب، مطرب جماعت دیگر حق ساز زدن پیدا نمی‌کنند. این حکم حکومتی بوده است. ما در حال حاضر در سال 1436 هجری قمری هستیم؛ یعنی 473 سال قبل، نزدیک به پنج قرن می‌شود که این فرمان صادر شده و می‌گویند کسی ساز بزند یا نزند. در واقع 473 سال است که ما موزیسین‌ها از رو نرفته‌ایم و هر وقت دلمان خواسته ساز زده‌ایم و هر زمان لازم دانسته‌ایم، اندیشیده‌ایم. در تاریخ این جغرافیا، روزی نبوده که ما نبوده باشیم. حالا بر این اساس می‌گویم که یک جای این منطق می‌لنگد. یعنی: کسی که یک کشمکش را 473 سال ادامه می‌دهد، در موقعیتی که می‌بیند طرفش از رو نمی‌رود، یک جای منطقش می‌لنگد. یا اگر بخواهیم بپذیریم که رجل سیاسی نمی‌تواند، ادم بی‌منطقی باشد، باید بپذیریم رابطه او با موزیسین یک جایی در منافع، تضاد دارد.

 

این آهنگساز همچنین گفت: اساس رجل سیاسی در ایران با هنرمند روشنفکر جامع الاطراف نمی‌تواند منافعش یکی باشد. دلایل تاریخی‌اش طولانی است که نمی‌توان در این فرصت به آن پرداخت. دقت کنید من درباره عمله طرب صحبت نمی‌کنم. درباره هنرمندی حرف می‌زنم که فکر و تحلیل دارد. و منافعش در این جغرافیا دست کم در 473 گذشته با سیاستمدار یکی نبوده است. یک دستاویزی وجود داشته که شریعت بوده است. ولی آنچه درباره این موضوع اتفاق افتاده،؛ موضوع شرعی نیست. آن سیاست‌مدار و مدیر از این ابزار برای این که بازی منافعش را متعادل کند، استفاده کرده است. هیچ سیاست مداری نمی‌خواهد به تو باج بدهد که فرصت پیدا کنی. برای اینکه در ذات هنرمند این سرزمین اساسا اعتراض وجود دارد. ما جماعت معترضی هستیم و همیشه هم همین گونه رفتار کرده‌ایم. بخصوص در این چهارصد، پانصد سال گذشته بیشتر این رویه را داشته‌ایم.

 

این هنرمند در بخش دیگری از صحبت‌هایش بیان کرد: سیاست مدار به دو دلیل بسیار واضح تلاش می‌کند که هنرمند تریبونی نداشته باشد. اول این که: کار سیاست مدار در این سرزمین کاری است بسیار محل نقد. اکثر قریب به اتفاق کسانی که در این پنج قرن مدیران سیاست مداری بوده‌اند، برای کاری که انجام می‌دادند، تربیت نشده بودند. بدیهی است که شما معترض هستید و اساسا کارتان نقد است و آن مدیر سیاست مدار تازمانی که فرصت داشته باشد، این تریبون را به شما نخواهد داد. ما در عصری زندگی می کنیم که عصر رسانه است و تنها رسانه هنرمند، صدا و سیما نیست. در چنین موقعیتی هنرمند هرکاری انجام دهد، تبدیل به فعالیت مدنی می شود.

 

وی تصریح کرد: فرنگی ها به این نوع فعالیت "اکتیویسم" می‌گویند که چیز شاخ و دم داری نیست. این واژه یعنی این که جریان در جامعه وجود دارد، و به هر دلیلی شما فکر می‌کنید جریان درستی نیست و شروع به فعالیت برای اصلاح آن می‌کنید. در چنین مختصات جغرافیایی که پنج قرن محرومیت داشته‌اید، از لحظه‌ای که ساز به دست می‌گیرد "اکتیویسم" و فعال اجتماعی محسوب می‌شوید. هیچ سیستمی در هیچ کجای دنیا به هیچ فعال اجتماعی تریبون نمی‌دهد. اما در این میان نکته‌ای نیز وجود دارد و آن این که هیچ فعالی اجتماعی به تریبون نیاز ندارد چون خودش تریبون خودش محسوب می‌شود.

 

این هنرمند خاطر نشان کرد: در نتیجه اولا ما به سازمان صدا و سیما هیچ احتیاجی نداریم و دوما این سازمان قرار نیست برای ما کاری انجام دهد. همه حرف‌هایی که دوستانتم در این جا زدند با این منطقی بیان شده که سازمان صدا و سیما یک نهاد فرهنگی است و وظیفه فرهنگ سازی دارد. اما صدا و سیما اصولا چنین تعریفی برای خودش ندارد و یک نهاد سیاسی محسوب می‌شود.

 

این نوازنده در ادامه اظهار کرد: در چنین شرایطی من فکر می‌کنم هر گاه این سازمان فرصتی را به ما بدهد، باید از آن استفاده کنیم. منظور من ساز زدن نیست که بتوانند از آن طریق به هنرمند توهین کنند. هر گاه در تلویزیون تریبونی به ما بدهد که درباره چنین موضوعی صحبت کنیم، باید از این فرصت بهره ببریم. بدیهی است که ما در ذات کارمان با سانسور مخالفیم و تن به آن نمی‌دهیم.

 

وی ادامه داد: شما اینجا عنوان "گفتمان ضرب اصول" را نوشته‌اید. گفتمان لغت درخشان داریوش آشوری است. او این ترجمه را درباره "دیسکور" فرنگی آورده است. و معنایش حرف حساب است. گفتمان به معنی گفتگو نیست. یعنی شما در وضعیتی فارغ از این که شخص مسئول در صدا و سیما به این جلسه بیاید یا نیاید، حرفی را که فکر می‌کنید، حرف حساب است می زنید.

 

جعفرزاده در پایان هم گفت: آن نکته که ما باید بپذیریم این است که چیزی به نام نقد وجود دارد و پس از آن بپذیریم کسی وجود دارد که با نظر ما مخالف است و یا موسیقی ما را نمی‌پسندد. اگر ما می‌پذیریم چنین نکته‌ای وجود دارد، متقابلا باید بپذیریم در مورد ما نیز این مسئله صدق می‌کند. یعنی باید به این شعور برسیم که شخصی در صدا و سیما هست که از ما خوشش نمی‌آید و ما نیز از او خوش‌مان نمی آید این دموکراتیک‌ترین شکل تفکر است. مادامی که من اینجا بنشینم و به او بتازم و به او این حق را ندهم که او نیز من را نپذیرد، یک جای کار ما می‌لنگد. 5 قرن این ممنوعیت وجود داشته و ما دو طرف از دو شکل متفاوت تفکر هستیم.

 

در تاریخ این جغرافیا این دو نحله فکری قدمت بسیار طولانی دارند. اولین کاری که ما باید انجام بدهیم این است که این گفتمان را به عنوان نهاد نقد بپذیریم و صبر کنیم که چنین گفتمانی در 50 سال آینده مخاطب بالفعل پیدا کند. آن زمان می توان گفت اتفاقی افتاده است.




- See more at: http://www.persianpersia.com/artandculture/adetails.php?articleid=25912&parentid=2&catid=62#sthash.wCkBDQVE.dpuf
منبع: هنر آنلاین
آخرین بروزرسانی: شنبه 25 مهر 1394 10:53:08
 پشتیبانی آنلاین سامانه های 6234 ، تلغن ویژه 02148312